‎‎‏نمی دونم مطلب " پنی سیلین "چقدر به دلتون نشسته باشه؟ البته ممکنه پزشکان این قضیه رو بیشتر درک کنن چون یه مشکلی که همیشه باهاش دست به گریبانن! ممکنه که فکر کنین که دادن یه پنی سیلین مشکل خاصی نداره ولی مشکل تجویز یه دارو نیست این طرز تفکر مردم ایرانه که مشکل داره!
به کسی برنخوره همه ما به درجاتی همین طوری هستیم و ربطی نداره که مدرک ما چی باشه یا در چه سطح اجتماعی باشیم مثلاً همین شخصیت خیالی همین داستان قبلی میتونه یه مهندس، معلم یا حتی یکی از همکارای بیمارستانی خودمون باشه (مثلاً یه لیسانس علوم آزمایشگاهی باشه فکر نکنین غلو می کنم من یه پرستار رو می شناسم که می گفت قرصهای ضدبارداری سرطان زا هستند!) یعنی من گاهی با خودم فکر می کنم که این درسی رو که ماها توی دانشگاه می خونیم به جز اضافه کردن یه سری محفوظات چه چیزی به ما اضافه می کنه؟ آیا قدرت تحلیل ما رو هم بالا می بره؟ آیا به ما این احساس رو میده که به یک نفر و تخصصش اعتماد کنیم؟
گاهی اوقات یه چیزای بدیهی رو هم زیر سوال می بریم که نمی دونم چی بگم ! آیا تا به حال به این فکر کردیم این چیزی رو که مای غیر متخصص فهمیدیم اون دکتر یا مهندس که چند سال درسشو خونده نمی فهمه؟ چقدر برای شعور و فکر بقیه ارزش قائلیم؟
نمیدونم چقدر با این موضوع برخورد داشتین که در حیطه تخصصی شما یه نفر شخص کاملاً عوام( از لحاظ اون تخصص خاص) اظهارنظرهای کاملاً تخصصی میکنه و اعصاب آدم رو به هم میریزه؟ در همین داستان اگه دقت کنین همین آقا افشین و خیلی از بیماران در واقع خودشان تشخیص بیماری را داده اند و فقط دنبال کسی می گردند که آنها رو تأیید کنه و هر کی هم که اونا را تأیید نکنه هیچی نمی فهمه!! من نمی دونم این با کدوم منطقی سازگاره؟ اصلاً این عقل کل بودن ایرانی ها واقعاً حیرت آوره! واین فقط به امور پزشکی منحصر نیست در همه امور این طوره
توی خونه نشستین یه دفعه تلویزیون اعلام می کنه که دولت آمریکا تصمیم گرفته با فلان دولت رابطه اش رو قطع کنه. خدا نکنه که چند نفر دور هم جمع باشن نظرات عالمانه یکی پس از دیگری شروع میشه: آقا بوش اشتباه کرد که رابطه اش رو قطع کرد و یکی دیگه نظر میده که نه درست بوده و بحث در می گیره .
آخه یکی نیست بگه پدر من بوش خودش عمری توی سیاست بوده که هیچ 50 نفر مشاور توی هر کارش داره ما با دو زار سواد در مورد کارای اون هم نظر می دیم!!!!
همین تعمیم بدین به اقتصاد، ورزش و .... امیدوارم یه روزی برسه که هر کسی با یه پشتوانه علمی حرف بزنه نه همین طور از روی شکمش( البته اون روز فکر می کنم توی ایران دیگه کسی حرفی برای گفتن نداشته باشه) و هر کسی به شعور و تخصص بقیه احترام بذاره.

پنی سیلین
با صدای بچه ها از خواب بیدار شد. یه دفعه توی گلوش احساس بدی کرد. انگشت شست و اشاره اش رو دو طرف حنجره اش گذاشت و کمی فشار داد. توی دلش با خودش گفت: گلوم چرک کرده! مثل اینکه یه پنی سیلین رو افتادم. رفتش جلوی آینه و دهانش رو تا جایی که می تونست باز کرد.
آآآآآآ ولی هر چی نگاه کرد چیزی ندید. ولی باز هم با خودش گفت: حتماً گلوم چرک کرده ! گلودرد علت دیگه ای که نداره! بهتره پیش دکتر هم برم.
یه راست رفت طرف کمد لباسهاش. لباسهاش رو پوشید بعد به ساناز گفت: بیرون چیزی نمی خوای؟ من دارم میرم بیرون! ساناز گفت: چی شده ؟
- هیچی گلوم چرک کرده دارم میرم دکتر!
- برگشتنی یه شربت آلرژی هم برای این بچه بگیر! دوباره علائم آلرژیش عود کرده.
- باشه.
در مطب رو باز کرد. دو سه نفری نشسته بودند خیلی خوشحال شد. نفس راحتی کشید و به طرف خانم منشی رفت.
- آقای دکتر وقت دارند؟
- بله
- یه نوبت لطف کنید!
- چشم
رفت و روی یکی از صندلیها نشست. با خودش گفت: کار یعنی این نه دردسری نه استرسی با یه سری آدمی سرو کار داری که همیشه بهت احترام میذارن پولش که دیگه ماشاالله! یه منشی خوشگل هم که داری! من هم اگه درست حسابی درس خونده بودم الآن واسه خودم دکتر بودم و مجبور نبودم هر روز با هزار جور آدم سرو کله بزنم.
یه دفعه صدای خانم منشی اونو به خودش اورد
- آقا نوبت شماست!
در مطب رو باز کرد. پشت میز یه دکتر خیلی جوون نشسته بود. صداش رو صاف کرد و گفت:
- سلام آقای دکتر!
دکتر از جاش نیم خیز شد و گفت:
- سلام جانم!
- تمنا می کنم بفرمایید.
- مشکلتون چیه جانم؟
- به گمونم گلوم چرک کرده؟
- یعنی گلودرد دارین؟
- بله
- از کی؟
- از امروز بعد از ظهر
- تب هم دارین؟
- نه
- سرفه چطور؟
- نه
و دکتر همین طور سؤوال میکرد. اصلاً متوجه نمی شد که این دکتر برای چی این همه سؤوال می کنه! آخه تشخیص بیماری اون که از روز هم روشن تر بود! حتی نیازی به پزشک بودن هم نداشت. یه دفعه متوجه دکتر شد که انگار داشت با اون حرف میزد:
- گلوی شما چرک نکرده! دردش به خاطر التهاب مختصری که داره! نیازی به آنتی بیوتیک هم نداره! اگه تب و سرفه ندارین که نیازی به داروی خاصی هم نداره! فقط بهتون توصیه می کنم مایعات گرم مصرف کنین و.....
یعنی چه مگه میشه؟ اینو که یه بچه هم تشخیص میده که گلوم چرک کرده؟ گذشته از اون من صد بار این طوری شدم و تا پنی سیلین نزنم خوب نمیشم!
- خوب مشکل دیگه ای ندارین؟
- آقای دکتر شما مطمئنین که گلوی من چرک نکرده؟ آخه من هر بار که این طوری میشم تا یه پنی سیلین نزنم خوب نمیشم! اگه میشه یه پنی سیلین برای من بنویسین!
- نه جانم گفتم که پنی سیلین لازم نداره! شما که هر بار پنی سیلین زدین یه بار هم پنی سیلین نزنین ببینین بدون اون خوب میشه یا نه!
جر و بحث بیشتر رو با دکتر صلاح ندونست. نسخه اش رو گرفت و از مطب دکتر بیرون اومد. در مطب رو که بست گفت نه این دکتره تشخیص نداد. راست میگن که کیفیت آموزش پزشکی اومده پایین! اینا کجا دکترای قدیمی کجا. خوب اشکال نداره دکتر که قحط نیست میرم پیش یکی دیگه که تشخیصش خوب باشه اصل پزشکی تشخیصشه!
در مطب دومو که بست خیلی عصبانی بود. آخه دکتر دوم هم عین حرفهای دکتر اولی رو بهش زده بود. ولی فکر می کرد که خواب نمیشه که من همین طور زجر بکشم بالآخره یکی باید به دادم برسه! همین جور که توی خیابونا قدم میزد و فکر می کرد که چکارکنه یه دفعه دید که جلوی در یه مطب دیگه وایستاده. این قدر توی مطب شلوغ بود که یک سری از مریضها بیرون وایستاده بودند.
- حتماً این دکتره تشخیصش خوبه که این همه مطبش شلوغه! یه سری هم پهلوی این میرم!
بعد از دوساعت توی نوبت نشستن بالآخره در مطب رو باز کرد و رفت داخل مطب. دکتره یه چند سالی از دکترهای قبلی جا اتفاده تر بود ولی ظاهرش خیلی بداخلاق بود
- سلام
دکتر با تکان دادن سر جواب سلامش رو داد وبا یه تکان سر به پایین بهش اشاره کرد که مشکلش رو بگه.
- ببخشید من گلوم چرک کرده؟
- پنی سیلین زدی؟
با شنیدن این حرف انگار دنیا رو بهش داده بودن
- آره
و دکتر مشغول نوشتن نسخه شد
- ببخشین آقای دکتر میشه یه شربت حساسیت هم برام بنویسین.
و دکتر دوباره با اشاره سر جواب مثبت بهش داد.
- آقای دکتر شما واقعاً تشخیصتون خوبه قبل از شما پیش دو تا از همکاراتون رفتم ولی تشخیص ندادن که گلوم چرک کرده.
دکتر سرش رو بالا گرفت، لبخند تمسخرآمیزی زد و گفت:
- نگران نباش اونا هم بعد از یه مدتی تشخیصشون خوب میشه!
در تاکسی رو بست و لنگ لنگان به طرف خونه راه افتاد. در خونه رو که باز کرد یه دفعه پسرش به طرف در دوید و گفت:
- بابا! بابا! عمو حمید و خاله سیمین اومدن!
- خیلی خوش اومدن!
- سلام بر باجناق عزیزم ! ببخشید که من با شما روبوسی نمی کنم ! سرما خوردم!
ساناز و خواهرش وارد اتاق پذیرایی شدند . ساناز گفت:
- چقدر طولش دادی؟
- پدرم دراومد! سه تا دکتر رفتم تا تونستن مریضیمو تشخیص بدن! واقعاً که وضع پزشکیمون خراب شده! ولی دکتر سومی الحق و الانصاف که وارد بود بدون معاینه ، بدون اینکه حتی گلوم نگاه کنه سریع تشخیص داد! اصلاً دکتر خوب باید با نگاه کردن مریضی رو تشخیص بده!
حمید گفت:
- حالا چت بود؟
- گلوم چرک کرده بود
- ای آقا شما چه حوصله ای داری! مگه آدم واسه گلودرد هم میره دکتر! چاره اش فقط یه پنی سیلین!
- خوب دوا از کجا میاری؟
- من یه نسخه پیچ آشنا دارم نصف ویزیت دکترو که بهش بدی هر دارویی که بخوای میذاره کف دستت پنی سیلین که سهله!
- آخ گفنی! آدرس اینو به من بده هروقت مریض شدم دیگه علاف نشم واسه دکتر رفتن.
این جریانی که روزانه هزاران بار در سطح این کشور تکرار میشود و کسی هم به فکر اون نیست در نوشته بعدی بیشتر راجع به اون صحبت می کنیم.

Knowledge & Resource for changes
این شعار بانک جهانی است. واقعاٌ سخن بی نظیری است. هرچه بیشتر به این جمله فکر می کنید به عمق آن بیشتر پی می برید.
دقت کنید که آگاهی مقدم بر منابع آورده شده است. چون نبود منابع با داشتن آگاهی قابل جبران است ولی عکس آن صادق نیست

یک مطلب خیلی زیبا در روزنامه اطلاعات دیدم حیفم آمد که شما آن را نخوانید.
البته شاید چون من از فرهنگ برزیلی خیلی خوشم می آید این مطلب به نظرم زیبا رسید.
یک افسانه برزیلی
رد پای خداوند
دیشب رویایی داشتم
همراه با خود خداوند
و بر روی پرده شب
تمام روزهای زندگی ام را مانند فیلمی می دیدم
همان طور به گذشته ام نگاه می کردم
روز به روز از زندگی را
دو رد پا بر روی پرده ظاهر شد
یکی مال من ویکی از آن خداوند
راه ادامه یافت، تا تمام روزهای تخصیص یافته خاتمه یافت
آن گاه ایستادم و به عقب نگاه کردم
در بعضی جاها فقط یک ردپا وجود داشت...
اتفاقاً آن محلها مطابق با سخت ترین روزهای زندگی ام بود
روزهایی با بزرگترین رنجها، ترسها، دردها و...
آن گاه از او پرسیدم:« خداوندا! تو به من گفتی که در تمام ایام زندگی ام با من خواهی بود و من پذیرفتم که با تو زندگی کنم.

خواهش می کنم به من بگو چرا در آن لحظات دردآور مرا تنها گذاشتی؟»
خداوند پاسخ داد: « فرزندم ! تو را دوست دارم و به تو گفتم که در تمام سفر با تو خواهم بود.
من هرگز تو را تنها نخواهم گذاشت، حتی برای لحظه ای ، و من نیز چنین نکردم.
هنگامی که در آن روزها ، یک ردپا بر روی شن دیدی، من بودم که تو را به دوش کشیده بودم.»

این مطلب ممکنه یه کم قدیمی باشه! نمیدونم یادتون هست یا نه که یه خبری حدود یک ماه ونیم پیش منتشر شد از رویتر مبنی بر اینکه پرخواننده ترین سایت ایرانی یک سایت سکسیه من همون موقع این مطلب رو نوشتم ولی به اینترنت دسترسی نداشتم بعدش هم گم شد تا چند روز پیش که پیداش کردم.فکر کنم مطلب هنوز قدیمی نشده!
واقعا نمیدونم این ایرانی بازی( اسمی که خودم برای برخی اخلاق منحصر به فرد خودمون می ذارم) رو کی میخوایم کنار بذاریم! آقا این خبرگزاری رویتر بدبخت یه حرفی زد و گفت که پرطرفدارترین وبلاگ ایرونی یه وبلاگ سکسیه. آقا اینترنتو این سایتهای ایرونی زیر و رو کردن که آقا به ایران و ایرانی توهین شده و ایرانی شرف داره و .... حتی من از کسایی که انتظار هم نداشتم ( مثل آقای نبوی البته ابراهیم شون نه بهزاد و مرتضی!) برخورد درستی با این قضیه نکرده بودن! فقط توی یکی از وبلاگ ها دیدم که اون هم اعتراض کرده بود که چه خبر این قدر شلوغش کردین! راست میگن دیگه!
مطمئنم منم که مینویسم که این حرفه رو به این شیوه ها که ما داریم باهاش برخورد می کنیم نمیشه رد کرده! این خبرنگار رویتر بر طبق گزارشش از روی آمار سایت NED STAT اومده و گفته که پربیننده ترین سایت ایرانی یه سایت سکسیه! بعد همه بهش توپیدن که نه آقا بی خود میگی! حتی آقای نبوی هم گفته که نه خیر برخلاف خیلی جاهای دنیا ایران پربیننده ترین سایتش یه سایت سیاسی و خبریه(فکر می کنم منظورشون گویا باشه)
ممکنه این حرف آقای نبوی و بقیه درست باشه . ولی آیا نحوه برخورد با این گزارش این جوریه؟ اصولاً ما عادت داریم حرفهای همین جوری بزنیم و تا جایی که می تونیم روی به اصطلاح "تجربیات " تکیه کنیم! اصلاً هم به خودمون برای دلیل و مدرک آوردن زحمت نمی دهیم! آخه ما داریم توی این زمینه کار می کنیم! کی میخواد به ما که در این زمینه کار می کنیم حرفی بزنه؟!
نه اینکه فکر کنیم این آفت روزنامه نگارهاست نه، توی تمام اقشار ما وجود داره. هیچ وقت یادم نمی ره توی دانشکده که بودیم همیشه بحث همین بود که اساتید برخلاف مأخذ و کتابهای مرجع بیماران رو درمان می کردن و وقتی ازشون می پرسیدی که چرا این جوری شد بادی به غبغب می انداختن و سری بالا می کردن و می گفتن:" ما به تجربه توی این سالها فهمیدیم که توی مریضهای ایرانی این دارو اثر نمی کنه و این دارو بهتر اثر می کنه و...." اوائل ماهم کلی حال می کردیم و می گفتیم که چه اساتید با تجربه ای داریم ولی بعداً که بیشتر سر درآوردیم با خودمون فکر کردیم یعنی چه مگه این کتابها بر اساس فرمول ریاضی ثابت کردن این مریض باید فلان دارو رو بخوره ؟ خوب اونها هم تجربه کردن ولی تجربه علمی نه مثل ما تجربه ی شکمی!
بگذریم خیلی پرحرفی کردم ! ولی در مورد این خبر باید گفت که اولاً من خودم فکر می کنم این آمار درست باشه. اگه باور ندارین یه سری به Nedstat بزنین و آمار این جور وبلاگها رو بگیرین! یه آمار مختصر هم می تونین بین دوستانتون بگیرین و ببینین که چندتاشون سایتهایی مثل cekaf ، توت فرنگی و... رو می شناسن!
اگه هم کسی معتقده که این خبر درست نیست باید یه زحمتی بکشه و یه آماری بر خلاف این آمار ارائه کنه ! دیگه دورانی که حرف زدن راحت ترین کار ممکن بود گذشته ! حالا حرف زدن خیلی سخت شده و هر حرفی که بخواهیم بزنیم باید با مطالعه و دلیل و مدرک باشه!

بعد از اونکه مطلب قبلی رو نوشتم بعضی از دوستان زنگ زدن وکلی حال و احوال منو برسیدن و دل داریم دادن! این از مزایای تکنولوژی دیگه!
ولی باید همینجا خدمت همه عرض کنم که من از دور از خونه بودن اصلاً ناراحت نیستم فقط گاهی دلم تنگ میشه که اون هم بعد از چند روز خودبخود خوب میشه. ولی در عوض کلی چیزها هست که آدم وقتی مستقل زندگی میکنه به دست میاره که به همه این دلتنگی ها میارزه!
اولین موردش امکان اشتباه کردنه! شاید همه بگن که این چه جور مزیتی؟ ولی باور کنید این یه امکان خیلی بزرگه. توی فرهنگ ایرانی به دلایل مختلف که من به درست و غلط بودنش کار ندارم روال بر اینه که همیشه والدین مواظبن که بچه هاشون اشتباه نکنن و جزء افتخارات هر خانواده ایرانی (البته از روی دلسوزی) اینه که بچه شون کمترین اشتباه رو تو زندگیش داشته. به عنوان مثال همه ما این جمله رو کم یا زیاد از والدینمون شنیدیم که " شما بچه ها بزرگ هم که بشین هنوز بچه این" ! حالا این بچه میتونه 30-40 سال سن داشته باشه! این نظارت دقیق توی مراحلی از زندگی که آدم باید یه تغییر نسبتاً اساسی بکنه مثل رفتن به دانشگاه ، سربازی یا یه تصمیم مهم بگیره مثل ازدواج ، تعیین محل زندگی و... بیشتر میشه و خیلی از اختلافات خانوادگی هم از همینجا ها شکل میگیره.
حالا ممکنه این سؤال مطرح بشه که خوب مگه چیه؟ اوایلش چیزی نیست ولی بعد از یه مدتی اعتماد به نفس آدم در برخورد با مشکلات از دست میره وبیش از حد به خانواده متکی میشه و این حالت وقتی تشدید میشه که آدم وارد جامعه میشه و آدمهایی درسن و سال خودشو میبینه که خیلی متکی به خودشونن . این باعث میشه که برای حل هر مشکلی به خانواده مراجعه کنید و این به اصطلاح باب دل فرهنگ ایرانیه و اسمش رو هم میذارن " کانون گرم خانوادگی " و هر کی که از این روال تبعیت نکنه میشه آدم بی عاطفه و سرد و بی احساس و... ( البته بگذریم که در سالهای اخیر اوضاع خیلی بهتر شده ) در حالیکه این عدم اتکاء به نفسه و هیچ ربطی هم به کانون و... نداره.
البته این رو هم بگم که اصلاً آسون نیست که آدم رو بای خودش وایسه مخصوصاً اوایلش بوست آدم کنده میشه ولی بالاخره باید از یه جا شروع کرد. من خودم چون از زمان دانشجویی از خونه زدم بیرون ( البته فراری نبودم ها فکر بد نکنین!) نسبتاً مستقل هستم و تمام دوستام که این شرایط رو داشتن هم مثل من هستن . یعنی تونستیم اشتباه کنیم و تاوانشو بدیم و از این اشتباهات چیز یاد بگیریم ! و مهمترین نکته اش اینه که اگه به خاطر اشتباهی ضرر کردیم اشتباه خودمون بوده و نه اشتباه بقیه . چون اگه با تصمیم اشتباه بقیه یه ضرری بکنین تا مدتهای مدیدی خودتون سرزنش میکنین اینو بر اساس تجربه میگم.
البته اینو هم بگم که این استقلال و عدم استقلال فقط به همین عامل بستگی نداره و عوامل زیادی توش دخیلن ولی نقش زندگی مستقلو نمیشه توش انکار کرد. من یه آقایی رو میشناختم که دانشجو بود و توی یه شهر دیگه و مادرش هر دو روز براش غذا درست میکرد و با اتوبوسهایی که عازم اون شهر بودن برای جناب مستطاب میفرستاد و ایشون هم لطف میکردن و لباسهای کثیفشون رو با همون اتوبوس میفرستادن برای مادر گرامیشون تا بشوره!!!!!!!!!! اگرچه شبیه یه جوکه ولی واقعیت داره و اونوقت توی جامعه ما به این مادر میگن مادر نمونه ! که نمیذاره به بچه شون سخت بگذره!!
بگذریم که حرف وحدیث زیاده . تازه این یکی از مزایای زندگی مستقله بقیه اش رو هم اگه کسی خواست بعداً می نویسم

‏آرزوهای بزرگ
من یک شمالی هستم که در جنوب زندگی می کنم!
دلم برای صدای باران تنگ شده است. منی که یه روز چشم نداشتم باران رو ببینم و همیشه به باران به دید برهم زننده قیافه نگاه می کردم الان حسرت یه قطره باران به دلم مونده! دلم میخواد یه باران سیل آسا بیاد و من برم زیر باران وایسم و حسابی خیس بشم!
دلم برای یه سرمای حسابی تنگ شده! دلم میخواد توی یه شبه زمستون یه لحاف سنگین بکشم رو خودم تا خرخره و از سرما تا صبح بلرزم! تو همون شب اگه بخاری هم خاموش بشه به قول شادمهر ملالی نیست بهتر! راستی دلم برای بخاری هم تنگ شده!
دلم برای خوردن به بیتزای ( ببخشید هر چی گشتم P این صفحه کلید رو بیدا نکردم؟) خوب تنگ شده ! دلم میخواد برم یکی از اون بیتزا فروشی های عادی یکی از شهرها و توی یه محیط آرام با یه سری آدم از جنس خودم ( نه بابا اشتباه گرفتید من همجنس باز نیستم منظوراز جنس خودم زن و مرد نیست منظورم مثل خودم است) با لذت تمام غذا بخورم!
دلم لک زده برای رفتن توی یک کافی شاب با کلاس و یه بستنی دبش خوردن!
آخ دلم برای درخت ( البته غیر از نخل) حسابی لک زده! دوست دارم برم وسط یه جنگل و بیفتم توی چمن و حسابی غلت بزنم! اشکال نداره بذار سر و صورتم هم گلی و کثیف بشه!
فقط دلم برای یه چیز تنگ نشده و اون دریاست چون اینجایی که من هستم ده برابر جایی که بودم دریا داره!
عجب آرزوهایی دارم من
این یکی رو یادم رفت بگم دلم لک زده برای اینکه هر روز بتونم با خیال راحت به اینترنت وصل بشم؟!

تنوع
چند روز پیش به یکی از دوستام زنگ زدم وکلی حال و احوال کردیم. یه دفعه اون گفت که وبلاگتو خوندم خیلی خسته کننده بود وقتی داشتم می خوندمش خوابم گرفت!( واقعا آدم نمیدونه با این همه اظهار لطف چه کنه!) این قسمت نظرخواهی تو وبلاگم هم که فکر کنم اضافیه! پیشنهاد این بود که کمی با طنز بیشتر بنویس خیلی جدی هستی! بهت نمیخوره!
راست هم میگن چون اونایی که منو از نزدیک می شناسن میدونن که این قدرها هم جدی نیستم
خلاصه ما هم بعدش میخواستیم بریم مهمونی ! ماشین یکی از بچه ها رو که دستم بود ورداشتم و رفتم و پس از ماجراهایی که طولانیه و سرتون رو درد نمیارم آقا گوشه جلو ماشین رو زدم!
نمیدونم تا حالا تصادف کردین یا نه ولی اولین بار که آدم تصادف میکنه یه حال عجیبی داره !مثل خوده من!
قدم به قدم خودتو فحش میدی. چرا این ماشینو اونجا پارک نکردم ! چرا اصلاٌ ماشینو ورداشتم! چی میشد این لشتو با آژانس می بردی و....
آقا جای شما خالی ما هم تموم مهمونی و بعدازظهر از دماغ خودمو و صاحب مهمونی درآوردم! نمیدونم منظور اون دوست من همین بود یا نه! ولی این جوری بلدم تو زندگی تنوع ایجاد کنم! ببخشید ما همینقدر بلدیم!

به دیوارها نگاهی دوباره بیندازیم!
چند روزی است که دوباره تظاهرات و اجتماعات دانشجویی دوباره در رأس همه اخبار قرار گرفته است.دوباره التهاب، دوباره جنبش دانشجویی، دوباره
پچ پچ ، دوباره امید ، دوباره انتظار، درست مثل سال 78.
ولی این دفعه من نگران تر از دفعه ی قبل هستم . چون حرف های این دفعه بسیار نگران کننده تر است. دیدی که این بار به قضیه وجود دارد بسیار
خطرناک است.


دوباره برگشتیم به 25 سال پیش. دوباره همه مشکلات را وجود یک شخص می بینیم. دوباره فکر می کنیم که اگر یک شخص خاص از سیستم خارج
شود همه کارها درست می شود. درست مثل تصوری که پدران ما در مورد شاه داشتند. دوباره دارد صدای شعارهای مرگ بر این و آن به گوش می
رسد.
ممکن است این شعارها برای همه نگران کننده نباشد، اما برای من نگران کننده است. چون در پس این شعارها می توان یک نوع خامی ، ناپختگی و
احساسات گرایی را دید.می توان دید که ما هنوز در این 25 سال رشد اجتماعی چندانی نداشته ایم! می توان دید که ما پس از 25 سال هنوز دید سیستماتیک
به موضوع نداریم! می توان دید که قشر دانشجو و فرهیخته ما این دید را دارد وای به حال بقیه! می توان دید که ما از لحاظ وجود عقلانیت در جامعه چه
قدر ضعف داریم! شاید بتوان خیلی چیزهای دیگر را هم دید که من نمیتوانم!
امروز که رفته بودم خیابان به دیوارها نگاه کردم! شعارهای سالهای مختلف را دیدم . روزهای اولی که دیوارنویسی می کردند من خیلی ناراحت بودم ،
ولی الآن می بینم که این دیوار نویسی ها شده اند سند دستکاری نشده ای از تاریخ معاصر. سندی که احساسات ، تفکرات و جو حاکم بر سالهای اخیر را
نشان می دهد.
شعارها را که ببیند اشک در چشمانتان جمع میشود.می شود دید که مردم با چه صفا و صمیمیتی انقلاب کردند، چه خواسته های متعالی داشتند و حالا سر
از کجا در آورده اند! و حالا دوباره به همانجا رسیده ایم. دوباره به جایی رسیده ایم که خواهان مرگ دیگران هستیم. دوباره به جایی رسیده ایم که فکر می کنیم اگر این یا آن
برود همه چیز درست خواهد شد.
بیایید کمی منطقی تر فکر کنیم . بیایید به جای حذف اشخاص فکری کنیم که هر شخصی که بیاید نتواند مخالف نظر مردم کار کند.بیایید کاری کنیم که
دولتمردان واقعاً خادم ما باشند.بیایید کاری کنیم که نسل بعدی ما را سرزنش نکند که چرا این کردی و آن نکردی؟ و ما هم هیچ پاسخی نداشته باشیم.
بیایید از اشتباهات پدران ما که بر دیوار ها حک شده است درس بگیریم. بیایید یک بار و فقط یک بار راهی را که در این صد سال پیموده ایم( از انقلاب مشروطه
تا کنون) بازبینی کنیم.
بیایید فقط راه ها را نپیماییم بلکه بیاندیشیم که به چه راهی می رویم.
بیایید از تجارب پدرانمان استفاده کنیم نه اینکه دوباره تجربه کنیم . شاید اگر گذشتگان این کار را می کردند ما یک گام جلوتر بودیم.
بیایید به جای اینکه همه چیز را خراب کنیم و ازنو بسازیم، فقط قسمت
های خراب یک چیز بسازیم
امیدوارم بقیه هم قبل ازاعمالشان فکر کنند نه پس از آن.
می دانم شاید این حرف ها درحال حاضر به مذاق خیلی ها خوش نیاید ، ولی بدانیم که رادیکال ترین راهها بهترین راه نیست.

و اما ادامه سفرنامه! تخت جمشید:
یه مورد جالبه دیگه طرز تفکر پادشاهان اون زمانه. به یه نمونه اش توجه کنید:
" به خواست خدا اهورا مزدا من چنانم که راستی را دوست دارم و از دروغ روی گردانم. دوست ندارم که ناتوانی از حق کشی در رنج باشد. همچنین دوست ندارم که به حقوق توانا به سبب کارهای ناتوان آسیب برسد. آن چه را که درست است من آن را دوست دارم. من دوست برده ی دروغ نیستم. من بدخشم نیستم. حتی وقتی خشم مرا بر می انگیزاند، آن را فرو می نشانم. من سخت بر هوس خود فرمانروا هستم"

این قسمتی از معتقدات داریوش در قرن ششم قبل ازمیلاد بوده است!(یک نکته ی جالب این که همین مطالب را در یکی از کاخهای تخت جمشید به نام سوگندنامه ی خشایارشا در معرض دید عموم گذاشته بودند. ما آخرش نفهمیدیم این نوشته ها مال خشایارشا ست یا متعلق به داریوش. این دیگه آخره دقته مسئولین میراث فرهنگیه!) خوب اگه همین متن کوتاه رو با وضعیت اون موقع بقیه مردم دنیا مقایسه کنیم می بینیم که اینها بیشتر شبیه یک معجزه است.
اصلا بذارین یک قدم جلوتر بریم و وضعیت اون موقع رو با وضعیت فعلیمون مقایسه کنیم.
یه نکته ای توی این متن هست که من خیلی ازش لذت می برم و اون اینکه میگه" دوست ندارم که به حقوق توانا به سبب کارهای ناتوان آسیب برسد" این به نظر من اوج پیشرفت و تمدنه ! چون همین حالا هم ما نمی تونیم این تعادل بین حقوق توانا و ناتوان رو برقرار کنیم و به یکیشون ظلم می کنیم. یه دوره هایی به ناتوانان و الان به افراد به ظاهر توانا.
یه نکته ی دیگه ی خیلی جالب هم هست و اون تنفر این افراد از دروغه. کاری که الان ما روزانه حداقل دو یا سه بار انجام می دهیم.
حتی اگر فکر کنیم که این اعتقادات یه چیزی روی کاغذ(ببخشید سنگ) بوده و بهش عمل نمیشده ( مستندات تاریخی میگه که عمل میشده مستنداتش باشه برای بعد) بازهم از ارزش نظام حکومتی و اعتقادی اون موقع چیزی کم نمیشه. چرا که لااقل این قدر میفهمیدن که چه چیزهایی رو ارزش قرار بدن

بهتره به جای اینکه من هردفعه ازتأخیرهام معذرت بخوام یه دفعه از اینکه نمیتونم به طور پیوسته مطلب بنویسم و همیشه بین اونها فاصله میفته معذرت بخوام! آقا من شرمنده ام!
اما تأخیر این دفعه به خاطر یه سفر به شیراز بود که جای شما خالی خیلی هم خوش گذشت آخه من تا به حال شیراز نرفته بودم.
رفته بودم "تخت جمشید" . آدم گاهی اوقات با خودش فکر میکنه که چی شده که یه ملتی با اون همه تعقل و فکر و خیلی نکات مثبت دیگه، کارش به امروز میکشه.
البته فکر نکنین که این سفر به این جا ختم میشه! کلی مطلب قراره که راجع به این سفر بنویسم.
یکی از نکاتی که در تخت جمشید جلب توجه می کرد این بود که به تمام جزئیات دقت شده بود حتی سرباز هایی که از طرف چپ و راست میدید! یکی از تعریفهای هنر اینه:" هنر یعنی پرداختن به جزئیات " و با این تعریف تخت جمشید یکی از مکانهایی است که هنر در آن موج میزند.


مثلاً تو همین عکس سرباز هخامنشی اگه دقت کنین می بینین که به تمام نکات چهره و لباسش- حتی کوچکترین اونها هم - دقت شده و عجیب تره وقتی که بدونیم که با چه ابزار ساده ای این کار ها صورت می گرفته.
تا حالا فکر کرده بودید که این هخامنشی ها چه طوری ریششون رو فر می کردن؟ اگه بگم تعجب می کنین! با یه میله های داغی که ریششون رو دورش می پیچیدن! مثل مکانیسم بابلیس
یه چیز دیگه هم اینکه فهمیدم دیگه کم کم باید به فکر یه دوربین دیجیتال و یه notebook باشم!
این مطلب هنوز ادامه دارد!

امروز دوباره بعد از مدتها دوباره نشستم و فیلم بیمار انگلیسی رو دیدم! آی حال داد و جای همگیتون خالی کلی هم گریه کردم من اصلا ابایی ندارم بگم که گریه کردم چون فکر می کنم اگه آدم هر چند وقت یکبار گریه نکنه میمیره! در مورد فیلم این قضیه شدیدتره چون فیلمی که نتونه آدم به گریه یا خنده وادار کنه اصلا فیلم قابل اعتنایی نمی تونه باشه
آها داشتم راجع به بیمار انگلیسی صحبت می کردم . فکر می کنم باید فیلمهای خوبی رو که می بینیم بعد از مدتی دوباره ببینیم. چون تو این فاصله تجربیاتی به دست میاد که مطمئنا روی نگاه و درک معنای فیلم تأثیر میذاره.
نوبت اولی که فیلم رو دیدم خیلی سفت و سخت زن و مرد داستان رو محکوم می کردم و اونها رو خائن میدونستم ولی حالا با گذشت زمان نگاهم منطقی تر(البته به نظر خودم) شده و خیلی یک طرفه به قاضی نمیرم و سعی می کنم شرایط هر دو طرف رو در نظر بگیرم.
یه صحنه ای هم آخر فیلم هست( که همین نما اول فیلم هم هست ولی اون موقع معنی اونو بیننده نمی فهمه) و اون شباهت بین سایه های ناشی از تپه های شنی صحرا و نقاشی های توی غاره! این دفعه اگه فیلم رو دیدین دقت کنین!

دیروز بالاخره بعد از مدتها یکی نظر داد که آقا ما بدونیم یکی داره چرت وپرت های ما رو هم میخونه! ولی از اونجا که ما شانس نداریم یه نظری داد که !!!!!!!!!!!!
آره داشتم می گفتم که نظر داده شده که وبلاگت رو سینمایی کن (با توجه به علاقه ای که به سینما داری) ولی در این رابطه دو تا نکته وجود داره:
اول اینکه بابا آدم باید یه سوادی راجع به هر چیزی که قراره راجع بهش بنویسه داشته باشه (البته این مورد در ایران خیلی رعایت نمیشه) تا جرات کنه چیزی بنویسه. در این مورد یه تفسیر ایرانی هم وجود داره که تصور میکنه که اون کسایی که بی مهابا راجع به همه چیز نظر میدن ( مثل داریوش ارجمند که بعداً مفصلا به حساب اون هم میرسم) از دانایی و شجاعتشون نه از نادانیشون! وکلی هم تحسین میشن؟! (اگه کتاب 1984 رو خونده باشین یکی از شعارهای اون حکومت دیکتاتور اون کتاب این بود: نادانی توانایی است) که من احساس میکنم دانایی وسواد نوشتن در حد یه سینمایی نویس رو ندارم
موضوع دوم اینه که کسی که این پیشنهاد رو داده فکر می کنم یه خصومت شخصی با من داشته چون خیلی خیلی شجاعت میخواد که آدم تو این دوره و زمونه در مورد امر مهم و حساس امنیتی مثله سینما بنویسه ( شما حتماً از سرنوشت سینمایی نویس ها خبر دارید!)

می خواستم امروز براتون عکسای جدید جشنواره کن رو توی وبلاگ بذارم ولی فکر کردم همه میگن این بچه تازه یاد گرفته عکس تو وبلاگش بذاره پدر همه رو در آورده! عوضش آدرس سایت رو میدم خودتون برین عکسا رو تماشا کنین!
این جو سینمایی کی میخواد منو ول کنه خدا میدونه!

امروز جو سینمایی واقعا منو گرفته و همه چیزهایی که میخوام براتون بگم درباره سینماست.
نمیدونم چه قدر مطالب سینمایی رو دنبال می کنین؟ ولی اگه به صورت پیگیر سینما رو دنبال می کنین احتمالا در مورد "دگما95" چیزهایی رو شنیدین. برای این که اساسنامه این سبک رو بدونین بهتره این مقاله رو بخونین.
یه مقاله دیگه هم هست که یه کم قدیمیه ولی خالی از لطف نیست و در مورد شرح حال بازیگران کاندید اسکاره

بد ندیدم که با توجه به برگزاری جشنواره کن یه حالی هم به این جشنواره بدیم. این عکس خانم کیدمن در جشنواره کنه یه خبر دیگه هم این که خانم کیدمن به عنوان مظهر مد انتخاب شده!

سمیرا مخملباف که با سومین فیلمش یکی از کاندیداهای نخل طلای کن2003 است! چه خوشمان بیاید چه نیاید

به علت تقاضاهای مکرری !؟ که در مورد نحوه ی نظردهی در وبلاگ داشتم باید به عرض همگی برسونم که برای نظردهی - چون code صفحه ی نظردهی غیز از unicode است شما باید لطف نموده و ابتدا بر روی صفحه ی نظردهی right click نموده و سپس از منوی Encoding گزینه ی UTF-8 را انتخاب نموده و سپس نظر خود را مرقوم بفرمایید. ممکن است پس از ارسال متن شما کمی "اجق وجق" شود نگران نباشید. دوباره با تبدیل به unicode از حالت فوق خارج میشود.
امروز واقعا فارسی را پاس داشتم!